Hij heeft in zijn lange carrière zeker twee liedjes geschreven die de tijd zullen trotseren en ook door het grote publiek herkend zullen (gaan) worden. Als is het vaak in een bewerking van een ander. Onlangs nam de close harmony group Celtic tenors op hun tweede cd So strong het liedje The green fields of France op. Overduidelijk een bewerking van No man's land. Een liedje dat Bogle schreef nadat hij diverse kerkhoven in Noord-Frankrijk uit de Eerste Wereldoorlog had bezocht. Het liedje waarin hij neerknielt bij het graf van zomaar een gesneuvelde soldaat: private William McBride. Het nummer is sinds het begin van de jaren zeventig reeds diverse keren door andere artiesten opgenomen. Twee versies verdienen extra aandacht: de Nederlandse bewerking door de groep Wolverlei (helaas nog steeds niet op cd heruitgebracht door de muziekmannen van Munich) en de versie van June Tabor. Opgenomen op zeer bijzondere bodem, te weten Passchendaele.

Over het nummer And the band played waltzing Matilda is veel te vertellen. Oorspronkelijk een Australisch liedje. Waar Bogle in 1972 een bepaalde draai aan gaf. En omtoverde tot een ander anti-oorlogslied. Tom Waits ging met nummer ook aan de haal en bewerkte het tot Tom Traubert's blues (uit 1976). Rod Stewart had op zijn beurt een hit met de Tom Waits bewerking.

 Bogle schreef verder liedjes over mensen die hun land (moeten) verlaten (leaving the land), de toestanden in Noord-Ierland (My youngest son came home today), aboriginals (Hard hard times - een directe verwijzing naar Stephen Foster) of zomaar een verontrustend prentenboek van Raymond Briggs (When the wind blows). Goed beschouwd is Eric Bogle een Schotse versie van Woody Guthrie. (HvD 20 mei 2003)