De carrière van Rodney Crowell is pas de laatste jaren echt van de grond gekomen. In de jaren zeventig en tachtig was hij vooral bekend als muzikant in de begeleidingsband van Emmylou Harris en als schrijver voor anderen. Op The Houston kid springt vooral het nummer Wandering boy er uit. Een song over aids in de homoscene van L.A. Twee broers groeien op in Houston. Een van de twee raakt verslaafd aan drugs en alcohol en loopt als homo aids op. De andere broer veracht diens levensstijl en de keuzes die zijn broer heeft gemaakt. Toch neemt hij uiteindelijk de broer in zijn huis op en verzorgt hem tot het einde. Haat, verachting, liefde en compassie in één song. Het nummer blijft vooral hangen door de lang uitgesponnen gitaarsolo's. Door bijna alle critici wordt deze plaat als het hoogtepunt van Rodney Crowell gezien. Waarschijnlijk klopt dit.

Desalniettemin is zijn volgende plaat uit 2005 ook niet verkeerd. Sterker. Op dit album staat een nummer dat vooral tekstueel een juweeltje is en voor velen als leidraad in hun leven zou kunnen gaan dienen. Ignorance is the enemy. Onwetendheid is de vijand. Dient bestreden te worden. Een lied voor een tijd waarin te veel mensen zich laten leiden door hun gevoel, op zoek zijn naar sterke leiders en hunkeren naar een leven vol fun en plat consumeren.

Crowell is ongetwijfeld in een christelijk milieu opgegroeid. Veel van zijn teksten bevatten verwijzingen naar de bijbel. Hoogstwaarschijnlijk is hij zijn christelijke milieu ontgroeid en overgegaan tot de almaar groeiende groep mensen die in "Iets" geloven. De vader en de moeder uit Ignorance is the enemy zijn een soort substituut-God.  Op de keper beschouwd is Ignorance is the enemy een gospel, met drie voorgangers (Emmylou Harris, John Prine en Crowell zelf) die door een koortje worden omringd. Als je de tekst cynisch wilt benaderen dan is dat ook mogelijk want het woord "politiek correct" is ook van toepassing. (HvD 1 december 2005)