Tip - Peter Hammill. Over (1977)

Tientallen platen heeft Peter Hammill gemaakt. Solo of samen met zijn groep Van der Graaf generator. Het grote publiek heeft hij nooit bereikt. Bert van de Kamp stelde eens in een recensie in Oor dat er slechts twee keuzes zijn: je houdt er van of niet. Velen vinden zijn teksten té pretentieus en zijn muziek is een vreemde mix van pop, rock, jazz en avant-garde . Sommige albums bevatten heftige gitaarnoise, anderen "lieflijke" ballads met piano- en/of vioolbegeleiding. Sinds 1967 brengt hij jaar na jaar platen uit. Dat kan hij de laatste tientallen jaren alleen doen door alles in eigen hand te houden en door de kleine, doch trouwe groep liefhebbers die alles kopen. Zijn teksten worden door velen als té pretentieus beschouwd (de man heeft gestudeerd). Dat klopt maar door de jaren heen heeft hij tientallen juweeltjes geschreven. Op zijn zesde soloplaat staan er acht. De titel "Solo" verwijst naar het feit dat hij alleen verder moet. Zijn relatie is voorbij. Echtscheiding. Hij is verbitterd, boos, melancholiek, agressief. Alle gevoelens die spelen rondom echtscheiding en verlaten of verlaten worden komen in de (lange) teksten langs. Ook zelfspot en ironie. In Autumn staat hij stil bij de hypothetische situatie dat hij samen met zijn vrouw op latere leeftijd alleen achter blijft in zijn huis als de kinderen het huis hebben verlaten. In dit liedje heeft hij het consequent over "we" die worden verlaten (de ouders).

Now there's only my wife and me

we used to be a family - now that's gone

and only memories linger on ...

it all seems very wrong to me

In dit nummer wordt hij begeleidt door een "mean" en melancholieke spelende violist (Graham Smith). In het vioolnummer Betrayed bijt hij fel van zich af. Er is niemand die je kunt vertrouwen.

Friends - they're all harbouring knives

to embed in your back out of revenge or spite,

or indifference, or lack of other things to do -

in the end who's going to be a friend for you

De titels van de overige zes nummers spreken voor zich: Crying wolf, Time heals, Alice (letting go), This side of the looking-glass, On tuesdays (she used to do yoga) en Lost and found.

De nummers Alice en This side of the looking-glass verwijzen uiteraard naar Lewis Carroll.

Kortom een therapeutische plaat met één maar: je houdt van zijn stem, zijn pretenties, zijn pathos of niet. (HvD 10 maart 2003)