|
| Muziek-canon no. 1 | Tips S | |
John Starling - Long time gone (Sugar hill 1980)
 |
| Sessie-muzikant die begin
jaren tachtig een paar soloplaten mocht maken. Die solocarrière is
nooit echt van de grond gekomen. Zijn eerste plaat is de meest
geslaagde. Een aantal muzikale kennissen en vrienden benaderde hij om mee
te spelen (Ricky Skaggs, Lowell George). Op een aantal songs zingt
Emmylou Harris lead of backing vocals. Dat doet Emmylou vaak. Meezingen
op albums van bevriende of verwante muzikanten. Op White line zingt ze
volgens het boekje samen met Tony Rice (die vele jaren later opduikt in
de blue grass groep Rice, Rice, Hillman & Pedersen) harmony vocals.
Niet iedereen is gecharmeerd van Emmylou's stem. Onlangs schaarde Frits
Abrahams zich ook in dat rijtje. Frits bekent in zijn column Dag in NRC
handelsblad van 15 oktober 2002 dat hij altijd op zoek is naar stemmen
in de muziek. Stemmen moeten volgens hem niet te glad en gepolijst zijn,
maar rauw en doorleefd. De meeste vrouwenstemmen zijn zoals die van
Emmylou Harris: mooi, maar saai.
Daar valt iets voor te zeggen, nietwaar. Maar er is net zo goed iets tegen het standpunt van Frits in te brengen. Luister bijvoorbeeld hoe Emmylou in het nummer White line om de stem van John Starling heen "draait". Emmylou is terecht beroemd geworden door haar duetten die ze zong met Gram Parsons (GP/Grievous angel). White line bevindt zich op hetzelfde niveau, alhoewel het strikt genomen geen duet is. (HvD - 1 november 2002) |