Vic van de Reijt leidt een leuk leven. Hij geeft als uitgever de mooiste boeken uit, is als biograaf actief en kan zijn hobby (het verzamelen van plaatjes) uitfreaken. Eind 1999 was hij nog niet uitgegroeid tot de bekendste verzamelaar van vinyl in Nederland. Daar kwam verandering in toen Het Parool hem vroeg een honderdtal singletjes op een rij te zetten. De jaren 1900 liepen op hun einde. Er moest en zou teruggeblikt worden op de twintigste eeuw (die pas  één jaar later zou aflopen). Hij nam de taak serieus op zich. Legde zichzelf een aantal criteria op en schreef tien weken lang een stuk waarin hij telkens tien singletjes naar voren haalde. Het laatste artikel met zijn top tien verscheen net voor het einde van 1999. De eerste honderd singletjes moesten aan drie criteria voldoen: uitgebracht als singletje (dus geen cd), muziek en tekst gemaakt en uitgevoerd door een Nederlander en Vic moest het nummer leuk vinden. Als goed uitgever weet Vic hoe je signalen moet oppakken. Hij heeft ongetwijfeld veel bijval gekregen. En mocht hij het zelf niet hebben verzonnen dan zullen jongens achter het Quintessence-label hem ongetwijfeld benaderd hebben of het niet mogelijk was de honderd geselecteerde liedjes op cd uit te brengen. Vic heeft toen ongetwijfeld gezegd dat prima te vinden, maar. Maar zijn eigen bedrijf (uitgeverij Nijgh & Van Ditmar) moest er ook iets mee kunnen. Zo gezegd zo gedaan. In de zomer van 2000 kwam het boekje “Vic van de Reijt’s top 100 van Nederlandse singles” uit. Vergezeld van een cd-tje met daarop twintig liedjes (de beste 20 volgens de lezers van Het Parool). Boek en cd bedoeld als teaser voor de cd-box die eind november uitkwam. Net voor de feestdagen. En een feest is die box. Vooral als er mensen over de vloer zijn van een bepaalde leeftijd.

De cd-box verkocht zeer goed. Een vervolg lag voor de hand. In 2000 kwamen er weer tien artikelen in Het Parool. Dezelfde criteria werden gehanteerd. Er was één verschil: dit keer moesten alle nummers Nederlandstalige bewerkingen zijn van buitenlandse songs, Lieder, chansons ... In het najaar van 2001 kwamen boek en cd-box bijna tegelijkertijd uit. Ik denk dat er iets minder exemplaren van zijn verkocht. Maar toch was het wederom een succes. En voor het tweede jaar op rij: een feesttaart voor en rondom de feestdagen.

Op de “De Nederlandstalige cover top-100 van Vic van de Reijt” staan een achttal liedjes die origineel uit Duitsland komen. Het gros is Engels, flink wat Frans en verder wat verdwaalde talen. Hij is kortom niet vies van Duitstalig genre. Zeer opmerkelijk voor iemand die zich als uitgever bezig houdt met het uitgeven van hoge cultuur. Je behoort je te schamen als je van schlagers houdt of van verdachte artiesten als Vader Abraham, Corry Konings of Ron Brandsteder. Hij geneert zich er niet voor en zegt in het voorwoord van zijn tweede boekje terecht “Want de lichte cultuur kun je niet zwaar genoeg nemen”.

Dit jaar heeft hij zich op het Deutsche Lied geworpen. In Het Parool verschenen in juni drie artikelen waarin hij telkens twintig liedjes selecteert. Hij brengt zijn selectie onder de volgende kopjes “Die alte Welle”, “Die mitte Welle” en “die neue Welle”.

Het wachten is nu op zijn boek en cd-boxje. Benieuwd of hij er op 28 november in Oss tijdens zijn "lezing" in zalencomplex Vivaldi iets over weet te zeggen. Een pickup-je is al geregeld voor deze Deutsche Abend. Laat Vic met zijn platenkoffertje maar komen.

Maar waarom is het feest als je deze cd’s opzet. Vooral als je dat doet in een groter gezelschap. Het feest der herkenning. Op alle cd’s staan tientallen nummers die bij iedereen van een jaar of veertig herinneringen doen bovenkomen. Nummers die als behang onze jeugd versierden (poëtisch genoeg?). Er zijn, geloof ik, radiozenders waarop dagelijks gouwe ouwen worden gedraaid. Dat lijkt me stomvervelend. Maar zo af en toe een avond lang dit soort liedjes draaien is goed voor de mens. Conclusie moet zijn dat er in Nederland de afgelopen vijftig jaar toch veel mooie liedjes zijn gemaakt. Sterker gesteld. De cd-boxen van Vic van de Reijt zouden verplichte kost moeten zijn voor alle kinderen van ouders die zich erbij verkneukelen. Het is een deel van ons cultuurgoed. Ieder behoort enkele zinnen te kunnen meezingen van “Het land van Maas en Waal”, “Ben ik te min” of weten wat hij langs het tuinpad van zijn vader zag staan. Ieder behoort te weten wie de fenomenale songsmid Harry Bannink was. Voor welke tekstschrijvers hij de muziek maakte. In welk liedje Ron Brandsteder als dokter optrad.

Met de laatste drei Wellen is hetzelfde aan de hand. Je behoort te weten wat de Junge bald wieder moest doen, in welk liedje het ging van  Dam dam, Dam dam en waarom je zo heerlijk kon schuifelen op “Du”.

Tot slot. De feestdagen komen er weer aan. Of verzin anders een reden voor een feestje. De cd-boxjes zijn allervriendelijkst geprijsd, zien er prachtig uit en zeg nou zelf: wat stelt een kopietje voor. Ook zeer aanbevolen als cadeau voor nog oudere mensen.

(HvD, 24 oktober 2002)