In 1992 stond de beste line-up op het podium. Niet alleen qua namen maar vooral qua samenstelling. Een Joodse zangeres uit New York (Shoshana Kalisch), Een Engelse folkzangeres (June Tabor), een Belgische zangeres (Kristien Dehollander) en een artiest uit Beiroet (Marwan Zoueini). Waarmee de organisatoren wilden aantonen dat muziek landsgrenzen en rassen overstijgt. Deze vier artiesten werden begeleid door een internationaal samengestelde band (The Lone tree orchestra). 

Alle nummers gaan over de oorlog. En de ellende die dat meestal met zich meebrengt. Hoogtepunt is het door June Tabor gezongen No man's land.  Een lied dat de Australische Schot Eric Bogle begin jaren zeventig schreef nadat hij diverse soldatenkerkhoven in de België en Noord-Frankrijk had bezocht. Miljoenen jonge mannen liggen hier begraven. Eindeloze rijen witte kruizen. Prachtig geschoren grasvelden omzoomd door bomen. Een idyllische omgeving. Op zo'n kerkhof strijkt Bogle neer bij het graf van zomaar een soldaat: private William McBride. En vraagt zich af wie hij was, wat er van hem terecht had kunnen komen, wie er vergeefs op hem heeft gewacht, hoe hij aan zijn einde is gekomen. Ook hoe hij is begraven. Wellicht speelde het bataljons-orkest wel het lied The flowers o' the forest. Met begeleiding van een doedelzak.

De versie van June Tabor mondt uit in een desolate doedelzak die The flowers o' the forest speelt. June Tabor behoort met Norma Waterson, Linda Thompson en Sandy Denny tot de grote namen van de Engelse folkwereld. Niet iedereen is echter gecharmeerd van haar stem.

Een ander hoogtepunt van  dit concert is een versie van de Bertolt Brecht/Kurt Weill-compositie Und was bekam des Soldaten Weiß. (HvD 9 november 2002)